Savjest, smisao i nada u kockarskom i dječjem konceptu stvarnosti

Ovaj rad razvija klinički i antropološki opis djeteta-kockara kao paradigmatskog patološkog tipa postmoderne kulture. Argumentira se da postmoderna hipervizualizacija i tehnološki posredovano raspadanje običajnog identiteta produciraju pojedince koji su razvojno zaustavljeni na pred-odgovornom, pred-refleksivnom emocionalnom registru, strukturno ekvivalentnom juvenilnom modusu egzistencije. U tom stanju nada kao antropološka kategorija, naprijed usmjerena otvorenost prema smislenim budućim stanjima utemeljena na slobodnom djelovanju, zamjenjuje se degeneriranom strukturalnom imitacijom nade u kojoj kockarevo anticipatorno uzbuđenje reproducira formu nade, ali ispraznivši njezin sadržaj. Oslanjajući se na Franklov logoterapijski sustav, Plessnerovu ekscentričnu pozicionalnost i Schelerovu teoriju sublimacije, rad predlaže da logoterapijska intervencija mora djelovati istovremeno na razini pojedinca, obitelji i kulturnog okruženja, uspostavljajući uvjete za autentično traženje smisla rekonstrukcijom membrana običajnog identiteta koje je postmoderno društvo sustavno razaralo.