Operium e o q non é nada

Este texto propón o concepto de operium como substrato ontolóxico do espazo‑tempo. Argumento que a nada absoluta é incoherente desde un punto de vista físico e conceptual, xa que non pode soster dinámica, curvatura nin expansión. En contraste, o operium defínese como potencial puro: non é materia nin baleiro clásico, pero funciona como condición de existencia, soporte da métrica e fonte da expansión interna do universo. A fronteira cósmica non se entende como un bordo xeométrico, senón como un límite dinámico do dominio, coherente cun espazo que se abre desde dentro sen necesitar un exterior. O operium aparece así como a “falsa nada”: non é entidade, pero fai posible todo; non é ausencia, senón capacidade. Esta formulación permite reinterpretar a expansión cósmica e o estatuto ontolóxico do baleiro sen recorrer á noción imposible de nada absoluta.